Þegar ég fór að hanna þennan áfanga blasti við það vandamál að skoðanir nemenda minna og skoðanir mínar á því hvað væri hagnýtt að kunna fyrir sér í málnotkun færu væntanlega ekki saman.  Fólki milli tektar og tvítugs er umhugað um að vita hvað er rétt og hvað er rangt, ekki hvað síst þegar kemur að einhverju sem tengist íslenskri tungu.  Sjálf hef ég meiri áhuga á að pælingum um hvaða máli það skiptir að orða hugsun sína vel eða illa á íslensku - eða hvort það skipti yfirleitt einhverju máli.  Og hvað er gott mál og hvað er vont mál?  Og hvers vegna er fólk almennt svona ógurlega upptekið af því hvað sé „rétt“ og „rangt“ mál?

Til að reyna að brúa þennan mismunandi áhuga kennara og nemenda setti ég annars vegar inn hefðbundið málfræði - / málnotkunarkennsluefni, sem er vinnubókin Málgagn, eftir Þórunni Blöndal.  Ég reikna með að nemendur vinni hana upp á eigin spýtur og þurfi ekki hjálp kennara við það (hjálpin liggur samt auðvitað á lausu í kennslustundum).  Hins vegar bjó ég til talsvert af verkefnum sem byggja á því að nemendur lesi sér til, dragi ályktanir og myndi sér stundum sjálfstæða skoðun á efninu.  Ég reyndi að byggja á þeim veruleika sem við lifum í núna, veröld tækni og fjölmiðlunar, og sleppa þá hendinni af ýmsum klisjum eða hugtökum sem mér finnst minna máli skipta eða vera  úr sér gengin.

Áfanginn var auglýstur sem „próflaus verkefnaáfangi“.  Nú hef ég eytt sem svarar tveimur vinnuvikum í að leita uppi efni, útbúa verkefni og setja áfangann upp á vef og pappír.  Yfirferð verkefna mun taka mikinn tíma.  Því verður næsta lítið „kennt“ í áfanganum, vonandi þess meira „lært“, og munu nemendur eyða kennslustundum í að vinna verkefni og afla sér þekkingar, að miklu leyti upp á eigin spýtur skv. fyrirmælum.  Ljóst er að einungis hluti þessarar vinnu fer fram í kennslustofu og nemendur verða væntanlega mikið niðri á bókasafni eða í tölvuverum skólans.  Kennari hefur þó oftast fast aðsetur í kennslustofu, skv. stundatöflu. 

Gert þann 2. janúar  2004
Harpa Hreinsdóttir