Hér á eftir mun ég taka sérstaklega fyrir kynlífssenur Bósa í sögunni um atburði hans og Herrauðs á ferðalögum þeirra um Norðurlönd.
Strákar á mínum aldri hafa áhuga á flestu því sem kynlífi tengist bæði hugsa og tala mikið um það. Þar er ég engin undantekning. Þegar ég heyrði að í Bósa sögu væru kynlífslýsingar frá víkingatímum ákvað ég að slá til. Því ekki að skrifa um það sem maður hefur áhuga á?
Bósi Þvarason er aðalpersóna bókarinnar. Hann á í stuttum ástarævintýrum við margar ungar meyjar í sögunni og er í raun á nútímamáli sannkallaður kvennabósi. Bósa er lýst sem mjög ljótum manni og minnir lýsing á honum óneitanlega á Egil Skalla-Grímsson í Eglu. Það kemur mjög á óvart að svona ófríður náungi komst auðveldlega fyrir svona margar meyjar. Stúlkur á þessum tíma hafa sennilega ekki verið að leita að þessari súkkulaðitöffara ímynd nútímans sem flestar dömur í dag liggja kylliflatar fyrir. Bósi er reyndar mikill í vexti, mjög sterkur að afli og sigursæll í bardögum. Það er örugglega það sem þær leituðu að í þá daga.
Bósi hefur sínar aðferðir við að gera stúlkurnar samvinnuþýðar mjög fljótt. Dæmigerð aðferð Bósa er að læðast að rúmi þeirra hljóðlega og hreinlega taka þær úr öllum klæðum, jafnvel án þess að þær séu fyllilega búnar að átta sig á hver sé þar á ferðinni. Hann leggst við hliðina á þeim og segir til nafns. Forleikurinn byggist upp á æsandi tali og djörfum orðum hvort í annars garð. Tekur sú syrpa sjaldan langan tíma. Til að toppa allt saman gefur Bósi ósjaldan dömunum eitthvað glingur úr gulli. Því eru honum flestir vegir færir Persónulega efast ég um að slíkar aðferðir mundu duga nú til dags. Þyrfti einnig mikinn kjark til að ganga beint í bólið hjá hálfókunnugri stúlku og taka hana úr öllu án frekari skýringa.
Eftir alla ástarleiki Bósa við þær þrjár stúlkur sem hann sefur hjá í bókinni spyr hann þær ýmissa spurninga um gjörðir óvina sinna og kemst þannig að ýmsu sem er honum og mönnum hans til góða. Á yfirborðinu lítur þetta út eins og til þess hafi allur leikurinn verið gerður, að hann heilli þær aðeins til að veiða upp úr þeim svör. Mér finnst það þó nokkuð merkilegt að kynlífið vefst hvergi inn í sjálfan söguþráðinn að öðru leyti en þessu. Það hefði í raun verið hægt að sleppa öllum kynlífslýsingum án þess að eitthvað í sögunni hefði raskast.
Frá frásögnum eldra fólks hef ég ætíð heyrt að kynlíf hafi verið feimnismál í gamla daga. Hjón hafi varla talað um það sín á milli og hvað þá fyrir utan hjónabandið. Þá er ekki skrýtið að maður álykti að bókin hafi verið mjög hneykslanleg á sínum tíma, að fólk hafi hlegið að henni og fundist hún barnaleg eða bara ekki viljað sjá þennan sora í sínum bókahillum.
Persónulega þykir mér bókin æði djörf á köflum. Lítið er litið á tilfinningahliðar kynlífsins. Aldrei er talað um að annar aðilinn sé yfir sig ástfanginn, líði vel eða illa, aðeins hrátt kynlíf. Það gerir frásagnirnar að hálfgerðu klámi í stað þess að lýsa tveimur aðilum að njóta ásta.
Í heild sinni fannst mér bókin fín. Fornt málfar var torlesið til að byrja með en vandist ótrúlega fljótt. Sagan gefur góða mynd af hetjum þess tíma og var hin ágætasta lesning.